Λες ότι Αγαπάς

 

 

Λες ότι αγαπάς· μα η φωνή σου

Αγνότερη καλόγριας, που ψάλλει

Την προσευχή του Εσπερινού μοναχικά

Ενώ η καμπάνα απ’ το κωδωνοστάσιο πάλλει -

Ω αγάπα με αληθινά!

 

ΙΙ

 

Λες ότι αγαπάς· μα το χαμόγελό σου

Κρύο σαν χαραυγή του Σεπτεμβρίου,

Σαν του Έρωτος να ήσουν μοναχή,

Και τις βδομάδες κράταγες νηστείας του Αγίου.

Ω αγάπα με αληθινά!

 

 

ΙΙΙ

 

Λες ότι αγαπάς αλλά τα χείλη σου μετά

Με το κοράλλιο χρώμα δεν οδηγούν σε ευτυχία,

Πιότερο από θάλασσας κοράλλια

Δεν φουσκώνουν για φιλιών επαιτεία

Ω αγάπα με αληθινά!

 

 

IV

 

Λες ότι αγαπάς· αλλά τα χέρια σου μετά

Δεν σφίγγουν τρυφερά σφίξιμο να ζητήσουν,

Με αγάλματος μοιάζουν νεκρά

Ενώ τα δικά μου καίγονται στου πάθους τη φωτιά

Ω αγάπα με αληθινά!

 

V

 

Ω ψιθύρισε μια δυο πύρινες λέξεις!

Χαμογέλασε, σαν εκείνες να με καίνε,

Σφίξε με όπως σε εραστές αρμόζει ω φίλα

Και στην καρδιά σου ενταφίασε με!

Ω αληθινά αγάπησέ με!

 

 

John Keats

Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη

 

 

Ως Άνθρωπος Σκεπτόμενος

"Εκείνος που θα επιτύχει λίγα πρέπει να θυσιάσει λίγα. Εκείνος που θα κατορθώσει πολλά πρέπει να θυσιάσει πολλά. Εκείνος που θα επιτύχει σε υψηλό βαθμό θα πρέπει να θυσιάσει σε μεγάλο βαθμό."

 

Από το βιβλίο του James Allen, 'Ως Άνθρωπος Σκεπτόμενος',

σε μετάφραση Μαρίας Ανδρεαδέλλη, εκδόσεις Επόμενη Επιλογή 2014

 

Η διάθεσή του ξεκινάει σύντομα.

 

Πληροφορίες στο mail των εκδόσεων: nchoice2@gmail.com

 

 

 

 

 

Λονδίνο

Γύρισα κάθε δρόμο και γωνιά του

Κοντά στου Τάμεση τις όχθες τις γνωστές

Κάθε ανθρώπου πρόσωπο κι ένα σημάδι

Σημάδι αδυναμίας, ουλή από συμφορές

 

Στο θρήνο-βάσανο κάθε ατόμου

Σε κάθε κλάμα βρέφους φοβικό

Σε κάθε ομιλία σε κάθε αιχμαλωσία

Ενός περίκλειστου μυαλού ακούω το δεσμό:

 

Πως οι καθαριστές των καπνοδόχων ικετεύουν

Το πώς μαυρίζοντας η εκκλησιά τρομοκρατεί

Και του άτυχου στρατιώτη πως ο ρόγχος

Διατρέχει μες στα αίματα τα τείχη που κρατεί

 

Αλλά κυρίως στους μεσονύκτιους δρόμους αυτό που ακούω

Είναι της νεαρής της πόρνης οι βρισιές

Που κάνουν τα νεογέννητα σε κλάμα να ξεσπάνε

Μεταστρέφοντας ολέθρια τους γάμους σε πληγές.

 

 

                William Blake

Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη

 

Ο Κήπος της Αγάπης

Στην όχθη ενός ποταμού ξάπλωσα το κορμί
Όπου η αγάπη αφήνεται κι ανάλαφρα κοιμάται
Και άκουσα ανάμεσα στη βιαστική ροή
Ήχο να κλαίει…να κλαίει…καθώς θυμάται.

Τότ’ έφυγα από κει για μια γη χέρσα, άγρια
Γεμάτη γαϊδουράγκαθα και της φθοράς σημάδια
Και μου είπαν πως συρθήκανε σε κίβδηλα στενά
Και δικαστήκαν’ έκτοτε να έχουν κλίνη άδεια

Πήγα στον κήπο ως λέγεται πως είναι της Αγάπης
Και είδα ό,τι πρωτύτερα ποτέ δεν είχα δει
Ήτανε μια παρεκκλησιά χτισμένη στην καρδιά της
Εκεί που κάποτε έπαιζα στην πράσινή της γη

Οι πύλες της παρεκκλησιάς κλεισμένες
Και «Μην εισέρχεστε» στην πόρτα είχε γραφτεί
Έτσι εστράφηκα στον Κήπο της Αγάπης
Που τόσο όμορφα λουλούδια είχαν σπαρθεί.

Και τότε τον αντίκρισα με τάφους
Γεμάτο, και ταφόπλακες στη θέση των ανθών
Ιερείς με μαύρα άμφια σε κύκλου πορεία, θανάτους
Να δένουν σαν ματωμένο στέφανο πόθων μου και χαρών.


             William Blake
Μετάφραση : Μαρία Ανδρεαδέλλη

Ωδή

Όταν πεθάνω, αγαπημένε,
Μην τραγουδήσεις πένθιμα για μένα·
Μη φυτέψεις κανένα ρόδο στο προσκεφάλι μου,
Ούτε κάποιο σκιερό κυπαρίσσι:
Γίνε εσύ το γρασίδι επάνω μου
Υγρό από τις μπόρες και από δροσοσταλίδες·
Και αν μαραίνεσαι, να θυμάσαι,
Και αν μαραίνεσαι, να ξεχνάς.

Δεν θα βλέπω τις σκιές,
Δεν θα αισθάνομαι τη βροχή·
Δεν θ’ ακούω το αηδόνι
Να τραγουδάει, σαν να πονάει·
Και καθώς θα ονειρεύομαι διασχίζοντας το λυκόφως
Που δεν ανατέλλει ούτε δύει,
Ίσως και να θυμάμαι,
Ίσως και να ξεχνώ.

             Christina Rossetti

Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη

 

Μάης

Δύσκολο να περιγραφτεί

Ξέρω όμως ότι ήρθε για να ’ρθεί

Μια μέρα ολόφωτη μ’ αγέρι απαλό

Στις αρχές του Μαΐου. Ένας Μάης γλυκός.

 

Οι παπαρούνες δεν είχαν ακόμα ανθίσει

Ανάμεσα στα φύλλα του σίτου τη λεπτότατη φύση

Τ’ αυγά των πουλιών δεν είχαν ως τότε εκκολαφθεί

Την εγκατάλειψη απ’ το ταίρι κανένα τους δεν είχε δει

 

Πώς να σας περιγράψω πως ήταν στα βάθη

Το μόνο που ξέρω: υπήρξε μα εχάθη

Έφυγε αντάμα με τον ηλιόλουστο Μάη

Μ’ όλες τις ομορφιές μακριά έχει πάει

Μ’ όλες τις ομορφιές έχει φύγει μακριά

Και μ’ άφησε μόνη, ισχνή και γριά.

 

 

             Christina Rossetti

Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη

Τελικά

Τ’ ανήσυχα φαντάσματα της Ωκεάνιας νύχτας, από πόλη κι ερημιά έχουν εκλείψει·

Το πνεύμα μου στην πρωινή δροσιά ζητάει να ξαναζήσει, παρότι πέθανε στο  ήλιου τη δύση·

Το ποτάμι είναι βαθύ, τα ρεύματα ισχυρά, το χορτάρι πράσινο, φτάνει αρκετά ψηλά,

Κι έτσι ο κόσμος γαλήνια θα σκεφτώ ωραίος είναι τελικά.

 

Φως πάθους σε ονειροπόλα μάτια, και μια σελίδα αλήθειας αποστηθισμένη,

Απ’ το πνεύμα που νόμιζα νεκρό η άκρατη συγκίνηση καρδιάς ψυχρά μεγαλωμένη,

Ένα τραγούδι που ταξιδεύει στην καρδιά του συντρόφου, κι ένα δάκρυ περηφάνιας που κυλά--

Και η ψυχή μου δυνατή! και ο κόσμος για μένα ένας σπουδαίος κόσμος τελικά!

 

Άσε τους εχθρούς μας στα συντρίμμια τους, στην ντροπή ή το λάθος που τους ορίζει

(Είναι πικρός ο άνθρωπος πως φταίει όταν γνωρίζει)·

Το σκοτεινότερο μας παρελθόν ας μένει σκοτεινό, και ας θυμόμαστε μονάχα τα καλά·

Διότι, γλυκιά μου, πρέπει να πιστέψω ότι ο κόσμος μας μειλίχιος είναι τελικά.

 

Πιθανόν το θεώρησα υπερβολικά απλό, και τυφλός να στάθηκα ίσως·

Μα θα κρατώ το πρόσωπο στο ανατέλλων φως, ακόμα κι αν ο διάβολος στέκεται από πίσω!

Ακόμα κι αν ο σατανάς ξοπίσω μου σταθεί,, δεν θα δω τη δική του σκιά,

Μα θα διαβάζω το μέλλον στου πρωινού τα αστέρια ενός αθώου κόσμου τελικά.

 

Ξεκουράσου, κορίτσι, τα μάτια σου φθαρμένα -- έχεις πάρει τη χείριστη πλεύση μακριά--

Το φάντασμα του ανθρώπου που ίσως υπήρξα εγκατέλειψε την καρδιά μου σή-μερα·

Θα ζήσουμε για τη ζωή και τα άριστα που φέρνει ώσπου να πέσει του λυκόφωτος μας η σκιά·

Η καρδιά μου δυναμώνει, και ο κόσμος, γλυκιά μου, είναι θαυμάσιος κόσμος τελικά.

                                              Henry Lawson
                               Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη